Category Archives: Με το θάρρος της γνώμης

Οι αγωνιστές, οι πουλημένοι κι οι… κερδισμένοι

Standard

Αν κάποιος ψάξει για το ποιος ωφελείται από το σημερινό σκηνικό, ημέρα της πολυσυζητημένης απεργίας της ΑΔΕΔΥ και πραγματοποίησης των Γ.Σ. των ΕΛΜΕ με αντικείμενο την απεργία στις πανελλαδικές εξετάσεις, θα ανακαλύψει… την κυβέρνηση.
Την κυβέρνηση που με μαεστρία έχει αποφύγει για μια ακόμη φορά, το να συζητηθούν δημόσια και φωναχτά τα εγκλήματα που έχει διαπράξει τόσο κατά του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας όσο και ειδικότερα στον τομέα της Παιδείας, που έχει την τιμητική του τις τελευταίες ημέρες.
Ώρες ατέρμονων συζητήσεων στα τηλεοπτικά παράθυρα δεν αγγίζουν καν την πραγματικότητα του εγκαταλειμμένου δημόσιου σχολείου, με τη μηδενική χρηματοδότηση, την έλλειψη υπεύθυνου σχεδιασμού, την απουσία εκπαιδευτικού οράματος σε αναλυτικά προγράμματα και βιβλία, τα κενά σε εκπαιδευτικούς ακόμα και σήμερα, τους αψυχολόγητους πειραματισμούς σε όλες τις βαθμίδες. Αντίθετα, βρίσκονται στο στόχαστρο ως ένοχοι οι καθηγητές με την έκφραση της πρόθεσής τους ν’ απεργήσουν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις.
Η πολιτική ηγεσία λίγο πριν το Πάσχα ολοκλήρωσε το σχεδιασμό για τη μη πρόσληψη αναπληρωτών την επόμενη χρονιά και τη διασπορά των πλέον κακοπληρωμένων εκπαιδευτικών της Ε.Ε. στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Για να γίνει αυτό χρειάστηκε μια «μικρή» αύξηση στο ωράριο. Η κοινωνία αισθάνθηκε την ανάλογη, κοινωνικά αυτοματοποιημένη, ικανοποίηση και πλήθος καθηγητών μετατράπηκαν σε υπεράριθμους.
Στη συνέχεια οι «εργολάβοι» των καναλιών ιδιοκτησίας των δημόσιων εργολάβων ανέλαβαν να λασπώσουν επαρκώς την οργή των εκπαιδευτικών περιορίζοντάς την μόνο στο αρνητικά πιασάρικο ωράριο. Για τα υπόλοιπα ούτως ή άλλως ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν. Με το δημόσιο σχολείο θα αποκτήσουν σχέση μόνο αν το αγοράσουν τα διαπλεκόμενα αφεντικά τους.
Η αναμενόμενη κι επιθυμητή (από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου) απόφαση – εισήγηση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ έδωσε την ευκαιρία στην κυβέρνηση να κάνει για μια ακόμη φορά επίδειξη ισχύος, να περιβληθεί το στρατιωτικό της επίσημο ένδυμα και να επιστρατεύσει μια ακόμη ομάδα απεργών.
Σύνταγμα, είναι κατανοητό και για τον πλέον αδαή, δεν υφίσταται.
Με πρόσχημα το, στιγμιαίο, ενδιαφέρον της για τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις, αυτά που είτε πετύχουν είτε όχι θα προστεθούν στον μακρύ κατάλογο των θυμάτων της μνημονιακής πολιτικής και θα στηθούν αργά ή γρήγορα στην ουρά των ανέργων, επιστράτευσε τους καθηγητές και (εδώ βρίσκεται η τραγωδία) κέρδισε το επικοινωνιακό παιχνίδι. Γιατί, δυστυχώς, ο εξαθλιωμένος όχλος ζητάει θεάματα (για άρτο στα συσσίτια) και το αίμα μιας «αντίπαλης» κοινωνικής ομάδας είναι ό, τι καλύτερο.
Είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση για κάθε εχέφρονα άνθρωπο. Ο κόπος και το άγχος των παιδιών δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης. Ο εκμεταλλευτής, όμως, είναι η κυβέρνηση. Με χειρουργική ακρίβεια σχεδίασε κι εκτέλεσε το σχέδιο της, γνωρίζοντας πως το χρονικό σημείο ψήφισης των επίμαχων ρυθμίσεων θα προκαλούσε, αντανακλαστικά με βάση ξεπερασμένες συνδικαλιστικές αντιλήψεις , απεργία στις εξετάσεις η οποία θα της έδινε τη χρυσή ευκαιρία να τελειώνει επικοινωνιακά με μια ακόμη κοινωνική ομάδα.
Σαφέστατα, δεν υπάρχει πλέον θέμα μη πραγματοποίησης των εξετάσεων μετά την επιστράτευση . Γι’ αυτό κι είναι τραγικό ότι αντί η κουβέντα να γίνεται για την επιστράτευση ως επαναλαμβανόμενη πρακτική, για την κατάλυση της δημοκρατίας, για το ότι «επιβάλλουν το νόμο» οι πλέον άνομοι, συνεχίζει να γίνεται για το αν έπρεπε ή όχι να προχωρήσουν σε απεργία οι καθηγητές.
Δυστυχώς, πνιγμένο σε μια νεκρή αντίληψη για το τι είναι συνδικαλισμός, το συνδικαλιστικό κίνημα αντί να γίνει μπροστάρης στην ανάδειξη του μεγάλου ηθικού, κοινωνικού, πολιτικού και θεσμικού προβλήματος της Ελλάδας παρακάμπτοντας την παρελκυστική τακτική της κυβέρνησης, με το να κερδίσει την κοινωνία, αυτοπυροβολείται και πάλι.
Η ΑΔΕΔΥ επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά πως, αν δεν ισχύει το ότι δε θέλει, σίγουρα δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί πώς οργανώνεται σωστά μια απεργιακή κινητοποίηση με προϋποθέσεις επιτυχίας. Πέρα από τη συζήτηση περί της ορθότητας της στόχευσης και του χρόνου της απεργίας, δεν αποφασίζεις απεργία το μεσημέρι της προηγούμενης ημέρας. Την έχεις ήδη καταδικάσει σε αποτυχία, κυρίως εξ αιτίας των οργανωτικών αδυναμιών. Χάνεται έτσι η ουσία της απόφασής για μια κινητοποίηση άμεσης αντίδρασης στην επιστράτευση πριν γίνει η παράδοση των φύλλων επιστράτευσης στους καθηγητές.
Από εκεί και πέρα πεδίο δόξης λαμπρό για τους «αποκλειστικά αγωνιστές». Οι Παρεμβάσεις εκτοξεύουν τα βουτηγμένα στο ψέμα βέλη τους κατά όσων δεν έσπευσαν να κηρύξουν απεργία στις 17 του μήνα, πριν ακόμα κι από τους ίδιους τους καθηγητές. Συμπεριλαμβάνουν και τα μέλη της Δ.Α.Κ.Ε. στο Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. παρότι στηρίξαμε την πρόταση που κατέθεσε αντιπροσωπία του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ για λήψη απόφασης για απεργία στις 17 Μαΐου, αφού αυτό ζήτησε το ΔΣ της ΟΛΜΕ στην κοινή συνεδρίαση ΔΟΕ – ΟΛΜΕ το πρωί της Δευτέρας. Μας καταγγέλλουν, εκ του πονηρού και με το μυαλό τους στις εκλογές των αντιπροσώπων, γιατί στο Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. δεν ψηφίσαμε απεργία στις 17 Μαΐου πριν καν την αποφασίσει η Ολομέλεια των Προέδρων των ΕΛΜΕ παρότι δηλώσαμε ότι θα στηρίξουμε την όποια απόφαση της ΟΛΜΕ έχει ως στόχο το σπάσιμο της επιστράτευσης που επέβαλε η κυβέρνηση… προληπτικά. Συνειδητά ψεύδη για μια ακόμη φορά με στόχο τις ψήφους των συναδέλφων.
Η «πονηρή» ΠΑΣΚ της ΔΟΕ ενώ τα 7 απ’ τα 8 μέλη της ΠΑΣΚ στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ (συμπεριλαμβανομένου του δασκάλου προέδρου της ΑΔΕΔΥ αλλά και του μέλους της ΟΛΜΕ καθηγητή) ψήφισαν τη σημερινή απεργία, ανακοινώνει πως το μέλος της (εννοεί των τέως πρόεδρο της ΔΟΕ) δεν την ψήφισε (απολογούμενη στους συνοδοιπόρους του 2006 που τώρα ωρύονται και βλέπουν παντού Εφιάλτες, ένεκα των εκλογών για τη ΔΟΕ). Πατάει δηλαδή σε δυο βάρκες, αναλίσκεται για μια ακόμη φορά σε τερτίπια μιας κακώς εννοούμενης μορφής συνδικαλισμού η οποία κι έκανε τον συνδικαλισμό συνώνυμο της αναξιοπιστίας και του τακτικισμού.
Τι μένει τελικά;
Το δυστύχημα πως οι θύτες – εταίροι της κυβέρνησης καταφέρνουν να στοχοποιούν τα θύματα – κοινωνικές ομάδες. Χτες οι ναυτεργάτες, σήμερα η σειρά των καθηγητών, αύριο των δασκάλων…
Η απάθεια μιας κοινωνίας που νανουρίζεται με τις υποσχέσεις για ανάκαμψη, τη στιγμή που ετοιμάζονται νέα μέτρα ύψους 8 δις.
Η τραγική διαπίστωση πως όταν οι εξετάσεις αρχίσουν, η κοινωνία θα ξεχάσει ό, τι έγινε και συνεχίζει να γίνεται. Δε θα θυμάται ότι ζει υπό την ισχύ στρατιωτικού νόμου για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κι ότι τα παιδιά για τα οποία όλοι σήμερα μιλάμε με τόση έγνοια (αληθινή ή πολιτικάντικη) θα είναι οι αυριανοί άνεργοι, μετανάστες, απελπισμένοι αυτόχειρες.
Η τραγωδία των εργαζομένων κι ιδιαίτερα ημών των συνδικαλιζόμενων όσο συνεχίσουμε να εφευρίσκουμε ανάμεσά μας Εφιάλτες, όσο συνεχίζουμε να «παίζουμε» παιχνιδάκια συσχετισμών, όσο συνεχίσουμε να κοιτάμε το δέντρο του μικρόκοσμού μας και να χάνουμε το δάσος της απαξίωσης στην οποία οδηγούμαστε πιστεύοντας πως το δίκαιο των αιτημάτων μας δικαιολογεί την υιοθέτηση της ρήσης «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Κι όλα αυτά προς τέρψη των εκάστοτε κυβερνόντων που με πρόσχημα το κοινωνικό συμφέρον δε θα διστάζουν να μας βυθίζουν όλο και βαθύτερα στον ολοκληρωτισμό και το σκοτάδι.
Στα λόγια όλοι συμφωνούμε πως χρειάζεται κοινή προοπτική κι αγώνας. Οι ερμηνείες, δυστυχώς, διαφέρουν. Κι ίσως να μην ακούγεται πολύ «συνδικαλιστικό» αλλά για να φτάσουμε να έχουμε ελπίδα θα πρέπει να κατακτήσουμε από την αρχή πολύ απλά πράγματα. Τον αλληλοσεβασμό, την ειλικρίνεια, την υπευθυνότητα, το να αφήνουμε πίσω τα «μικρά» και να παλεύουμε για τα «σπουδαία». Είναι σίγουρο πως οι επαγγελματίες της πολιτικής δε θα μπορέσουν να αντιδράσουν. Τα έχουν χάσει όλα αυτά προ πολλού κι οριστικά. Ίσως να υπάρχει ακόμα ο καιρός να μην τους ακολουθήσουμε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ

Τι δεν είπε ο υφυπουργός σε Δ.Ο.Ε. και Ο.Λ.Μ.Ε.

Standard

Η συνάντηση με τον Υφυπουργό Παιδείας είχε την απαραίτητη «απόσταση» κυβερνήτη και υπηκόων, πολλές διαψεύσεις δημοσιευμάτων, χρησμούς ανώτερους σε επίπεδο δυσκολίας από αυτούς της πυθίας και πολλές απαντήσεις που… δε δόθηκαν αλλά όλοι τις υποψιαστήκαμε.
Δεν μας είπε ο κ.Υφυπουργός, παρά τις επίμονες επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις, γιατί ως πολιτική ηγεσία επέλεξε να υπολογίσει την οργανικότητα με βάση το, πέρα από λογική και νομιμότητα διαδικασίας, 1:25, ζητώντας μάλιστα την περί του αντιθέτου αιτιολόγηση από τους Περιφερειακούς Διευθυντές.
Δημιουργούσε κλίμα για να περάσει πιο μαλακά το…»μη χείρον»;
Και στο θέμα της αύξησης του ωραρίου αφού βγήκαν ψεύτες όλοι οι δημοσιογράφοι που επικαλούνται την πληροφόρηση μέσα από το υπουργείο, τι ακριβώς σημαίνει ο χρησμός «…αύξηση του ωραρίου δεν αποτελεί από μόνη της λύση»;
Ότι αποτελεί λύση σε πακέτο με κάτι ακόμα όπως π.χ. «η κατανομή του εκπαιδευτικού προσωπικού»;
Από εκεί κι έπειτα. Δεν ασκείται πολιτική συμτύξεων αλλά τι να γίνει όταν λείπουν δάσκαλοι και αναγκαστικά ενώνονται τμήματα και γίνονται 25 και άνω.
Θα το προσέξουν με το νέο σχολικό έτος όπως θα δουν τι θα γίνει με το ωράριο των νηπιαγωγών, με το πού και πώς θα διοριστούν οι ελάχιστοι – συνάρτηση των οικονομικών στόχων – αναπληρωτές, με το τι θα γίνει με το πειθαρχικό δίκαιο που οδηγεί σε απολύσεις…
Όλα ειπωμένα στεγνά, αδιάφορα, ψυχρά.
Όχι ότι έχει σημασία το πώς αφού για μια ακόμη φορά τα λόγια θα πετάξουν (κι ας καταγράφονται) και θα μείνει η ερειπωμένη εκπαίδευση κι η απορία. Γιατί μ’ όλα αυτά ήμαστε πάλι λίγοι στο δρόμο…

Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε. για τη συνάντηση με τον Υφυπουργό Παιδείας

Συγκρότηση νέας Κεντρικής Επιτροπής της Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε.

Standard

Συγκρότηση νέας Κ.Ε

Η συγκρότηση σε σώμα της νέας Κ.Ε. της Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε. πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 5 Απριλίου. Η κατανομή των αξιωμάτων έγινε έπειτα από συνολική εισήγηση του νέου προέδρου.
Με την πεποίθηση ότι η προσφορά προς την παράταξη κι ο αγώνας για την εκπαίδευση και τον εκπαιδευτικό δεν εξαρτώνται από την κατάληψη θέσεων (είναι σαφές ότι δεν συμπεριλαμβανόταν ο υποφαινόμενος στην πρόταση του προέδρου), εύχομαι στη νέα Κ.Ε. καλή επιτυχία στο δύσκολο έργο που έχει μπροστά της.
Σε ό,τι με αφορά, ως μέλος του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. αλλά και της Κ.Ε. της Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε., δεσμεύομαι ότι θα είμαι παρών σε κάθε μάχη του κλάδου και της παράταξης για μια εκπαίδευση αντάξια των ονείρων των παιδιών μας.

28ο Πανελλήνιο συνέδριο Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε. – Η επόμενη μέρα

Standard

Το 28ο Πανελλήνιο Συνέδριο της παράταξής μας, ολοκλήρωσε τις εργασίες του με την εκλογή του νέου Προέδρου και της Κεντρικής Επιτροπής.
Πολύ σημαντικές προτάσεις κατατέθηκαν τόσο σε καταστατικό – οργανωτικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο αρχών και θέσεων. Αποτελούν πολύ σοβαρό υλικό για ένα καταστατικό συνέδριο αρχών, θέσεων και οργάνωσης.
Αφού πρώτα συγχαρώ το νέο Πρόεδρο και τα μέλη της νέας Κ.Ε. για την εκλογή τους, μέσα από μια σεβαστή και άρτια διαδικασία , να ευχηθώ σε όλους μας καλή δύναμη για τη σκληρή δουλειά που αρχίζει με στόχο να κάνουμε τη Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε. πρώτη δύναμη στη Δ.Ο.Ε.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους συνέδρους για τη συμμετοχή τους και τη συμβολή τους στην πραγματοποίηση ενός συνεδρίου που στον λιγοστό χρόνο που υπήρξε για ουσιαστική κουβέντα, κατάφερε να αγγίξει σοβαρά τα θέματα της λειτουργίας και της ιδεολογίας της παράταξης.
Τέλος θα ήθελα από τα βάθη της καρδιάς μου να ευχαριστήσω αυτούς που με πίστη και θάρρος στήριξαν την προσπάθεια για μια πραγματικά ανεξάρτητη – αδέσμευτη παράταξη του ριζοσπαστικού – κοινωνικού, φιλελεύθερου χώρου, για μια Δ.Α.Κ.Ε. με ειλικρινή φωνή και με οδηγό της την ανάγκη της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του εκπαιδευτικού και της στήριξης του έργου του.

Με συνδικαλιστική τιμή
Θανάσης Κικινής

Η δύναμη της εικόνας

Standard

Χέρια που ικετεύουν για το…οτιδήποτε. Λίγα λαχανικά, λίγα φρούτα, ό,τι μπορεί να μετριάσει τον πόνο της ανέχειας.
Στην Ελλάδα του 2013. Στην Ελλάδα που ο κύριος Στουρνάρας (αυτός της παρέας Σημίτη ) μιλάει για ανάκαμψη όταν όλο και περισσότεροι στερούνται ακόμη και τα απαραίτητα ενώ την ίδια στιγμή βάζει την υπογραφή του για τις προκλητικές αμοιβές διορισμένων «φίλων».
Στην Ελλάδα που είσαι ό,τι δηλώσεις φτάνει να σου δίνουν τη δύναμη και το βήμα. Σωτήρας, αγωνιστής, διορισμένο κυβερνητικό στέλεχος, όλα μαζί και χώρια.
Οι υπόλοιποι, προς το παρόν, σηκώνουν τα χέρια ικετευτικά…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ Δ..Σ. ΤΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ… ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ

Επιλογή Περιφερειακών Διευθυντών – Το δέντρο μπροστά από το δάσος

Standard

Νέοι περιφερειακοί Διευθυντές στην Εκπαίδευση. Πολύς ο θόρυβος. Πολλά τα σχόλια, τα δημοσιεύματα και οι ανακοινώσεις.
Μακάρι οι νέοι Περιφερειακοί Διευθυντές να συμβάλλουν θετικά στην υπόθεση της εκπαίδευσης. Ιδιαίτερα στην τόσο κρίσιμη για τη δημόσια εκπαίδευση, περίοδο που διανύουμε. Δεν έχουμε όμως την πολυτέλεια να ξεχνάμε το διαμορφωμένο εκπαιδευτικό τοπίο.
Οι νέοι Περιφερειακοί Διευθυντές πρέπει να διαχειριστούν τα ίδια ζητήματα με τους προηγούμενους. Ή για να μιλάμε ακριβέστερα, την ίδια πολιτική της κυβέρνησης στην εκπαίδευση, στα ασφυκτικά πλαίσια του μνημονίου. Συμπτύξεις τμημάτων, συγχωνεύσεις σχολείων, αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, μετακινήσεις εκπαιδευτικών ανά την επικράτεια, νέα σκληρότερα πειθαρχικά δεδομένα… Κι επειδή είναι εκπαιδευτικοί και κάποιοι απ’ αυτούς με συνδικαλιστική εμπειρία, γνωρίζουν, σίγουρα, πόσο δύσκολο είναι να συνεχίσουν να εναντιώνονται, όπως έκαναν ως συνδικαλιστές, σε μια πολιτική διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης, την οποία από τη νέα τους θέση καλούνται να εφαρμόσουν.
Πολλοί, αντί να δουν το «δάσος» της πολιτικής στην εκπαίδευση, βλέπουν ή επιλέγουν να δουν… το δέντρο. Την πολιτική ταυτότητα των επιλεγέντων. Εδώ συναντάται η «αριστερή» κριτική-καταγγελία ότι η συμμετοχή στο συνδικαλισμό με τη ΔΑΚΕ ή την ΠΑΣΚ, τώρα και με τμήμα της αριστεράς, σημαίνει, οπωσδήποτε, εξαργύρωση με διοικητική θέση και γιατί όχι και με πολιτικό μέλλον.
Συναντάται όμως και η δυσαρέσκεια γιατί έγιναν τόσοι «δικοί μας» και τόσοι από «τους άλλους» καθώς και η αγωνία για την καθυστερημένη ανακοίνωση των περιφερειακών !!!
Αδυνατώ, ομολογώ, να κατανοήσω τις παραπάνω απόψεις. Την «αριστερή» άποψη γιατί δεν είναι, οπωσδήποτε, κακό το να αναλαμβάνουν πρώην συνδικαλιστές τις διοικητικές θέσεις, με τη βασική προϋπόθεση να συνεχίζουν να μάχονται υπέρ των δίκαιων αιτημάτων που μάχονταν μέχρι τώρα, να συμβάλλουν στην αλλαγή των άδικων πολιτικών από τη νέα τους θέση και να μη μετατρέπονται σε γρανάζια της διοίκησης και διώκτες των συναδέλφων τους. Είναι καλύτερα να επιλέγονται κάποιοι εκ προοιμίου πρόθυμοι να εφαρμόσουν άδικες πολιτικές, μόνο και μόνο γιατί δεν υπήρξαν συνδικαλιστές; Τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Φυσικά, η επιλογή πρέπει να είναι προϊόν αξιοκρατικής διαδικασίας κι όχι πολιτικών πιέσεων.
Όσο για τη θεώρηση των «δικών μας» και «των άλλων», ως συνδικαλιστές έχουμε χρέος να υπερασπιζόμαστε το δίκαιο και την αξιοκρατία. Ως συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ καυτηριάζαμε πάντα τη νοσηρή νοοτροπία που καλλιέργησε για χρόνια το ΠΑΣΟΚ αγκαλιά με την ΠΑΣΚ, όπου η επιλογή σε θέσεις ευθύνης συμβάδιζε με το χαρτί της κλαδικής, την ιδιότητα του πράσινου στελέχους. Κατακεραυνώναμε την καθεστωτική τους αντίληψη που δεν άφηνε τους «αντιπάλους» όχι μόνο θέση να διεκδικήσουν αλλά και μια απλή απόσπαση ακόμα.
Η αξιοκρατία στο ζήτημα της επιλογής των Περιφερειακών, δεν αποκαθίσταται με την πολιτική ποσόστωση μεταξύ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Η ανακοίνωση των Περιφερειακών απογοήτευσε όσους προσδοκούσαν μια συνολικά αξιοκρατική διαδικασία αλλά και τους «συνδικαλιστικούς ηγέτες» που έταζαν θέσεις διαφημίζοντας την πολιτική τους δύναμη και τώρα…
Η κυριαρχία των πολιτικών συσχετισμών, αποκάλυψε τον προσχηματικό χαρακτήρα της προκήρυξης των θέσεων και την αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας για την ουσία της λειτουργίας του θεσμού.
Ακλόνητοι έμειναν, βέβαια, αρκετοί εκφραστές της πολιτικής Διαμαντοπούλου κι αυτό είναι ανησυχητικό όχι γιατί δεν κατέλαβαν τις θέσεις τους οι «δικοί μας» αλλά γιατί για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι η σημερινή ηγεσία του Υπουργείου μένει στη γραμμή αυτής της επικίνδυνης πολιτικής.

Φίλοι μου,
οι επιλογές δεκατριών στελεχών που θα κληθούν να εφαρμόσουν πολιτικές οδύνης για την εκπαίδευση δεν είχαν, από την αρχή, το πλαίσιο για να είναι καλύτερες. Θα αποτελέσουν γεγονός μόνο αν οι νέοι Περιφερειακοί λειτουργήσουν ως ανάχωμα κι όχι ως αιχμή του δόρατος της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής.
Το δάσος των οξυμένων προβλημάτων, των σάπιων νοοτροπιών και πολιτικών αλλά και των αγώνων προσωπικών και συλλογικών που οφείλουμε να δώσουμε για να γεννηθεί το νέο, δεν πρέπει να κρυφτεί από το δέντρο των προσωπικών ή των δήθεν παραταξιακών πικριών και αντιπαραθέσεων.

Παράσταση διαμαρτυρίας στην περιφέρεια Αττικής

Standard

Τα γραφεία της περιφερειακής διεύθυνσης εκπαίδευσης Αττικής ήταν πολύ ζεστά το κρύο μεσημέρι της Πέμπτης 13 Δεκεμβρίου. Σε τίποτα δε θύμιζαν τα παγωμένα σχολεία με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς που προσπαθούν να ζεσταθούν και ταυτόχρονα να συγκεντρωθούν στο μάθημά τους.
Η υποδοχή όμως των αιτημάτων των συλλόγων εκπαιδευτικών και γονέων καθώς και του κλιμακίου της Δ.Ο.Ε. που επισκεφθήκαμε τον κύριο περιφερειακό διευθυντή ήταν σαν τα σχολικά κτίρια. Παγωμένη.
Μέσα σ’ ένα σωρό αριθμών, νόμων κι ευθυνών χάθηκε η ουσία των αιτημάτων. Τα παιδιά που λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα καλούνται κι αυτά να «προσαρμοστούν» στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Να ξεχάσουν τα δεδομένα που είχαν μέχρι σήμερα και να συνωστισθούν με άλλους συμμαθητές και δάσκαλο σε νέα συγχωνευμένα τμήματα. Αυτό επιβάλλει η λογιστική αντίληψη της εκπαίδευσης, οι μηδενικοί διορισμοί, οι πιστώσεις που δε δίνονται για να προσληφθούν αναπληρωτές.
Τι κι αν οι νόμοι που πολύ πρόσφατα, επί συγχωνεύσεων, ψηφίστηκαν (βλέπε 3848) ορίζουν ότι οι κάθε είδους «ανακατατάξεις» γίνονται στην έναρξη του σχολικού έτους κι όχι μεσοχρονίς. Δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί άρα κάθε συγχώνευση δικαιολογείται. Αυτό μας ξεκαθάρισε με χειρουργική ψυχραιμία ο κύριος περιφερειακός διευθυντής όταν του τονίσαμε ότι απαιτούμε την ανάκληση των αποφάσεων που συγχωνεύουν τμήματα σε σχολεία της Γ΄Αθήνας, όπου φοιτούν πολλοί μαθητές με ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες. Ο ίδιος εκπρόσωπος της πολιτείας που στην έναρξη του σχολικού έτους ήθελε να κάνει τραπουλόχαρτα 54 εκπαιδευτικούς στην Α’ Αθήνας μετακινώντας τους όπου τύχει και τώρα όταν του ζητούνται δάσκαλοι για τις τάξεις που δεν έχουν, απλά δεν αναγνωρίζει ανάγκες. Κάνει την ίδια δουλειά που θα έκανε μια μηχανή. Μετράει κεφάλια και διαιρεί. Και φυσικά δεν ακούει τις φωνές της απόγνωσης μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών. Δε βλέπει τη σαφέστατη παραβίαση νόμων και δικαιωμάτων.
Κατά τ’ άλλα όλοι είμαστε σύμφωνοι ότι η παιδαγωγική θεώρηση είναι η πλέον σημαντική, ότι τα παιδιά είναι πάνω απ’ όλα. Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί.